The Who Hits 50!

Op de eerste dag van mei in het jaar 1969 presenteerde The Who hun rockopera Tommy voor het eerst live aan het publiek in Ronnie Scott’s Jazzclub, een gerenommeerd etablissement in hartje Londen. Vijfenveertig jaar later, op 30 juni 2014, stonden Roger Daltrey en Pete Townshend daar opnieuw op de planken om een persconferentie te geven waarbij werd uitgelegd dat “The Who” opnieuw ging toeren om hun 50 jarig bestaan te vieren.
Het repertoire van de tour zou uit Hits, Picks, Mixes and Misses bestaan en Pete legde uit dat hardcore fans hun vaak vragen om de wat minder bekende liedjes te spelen en dat ze wellicht wel zin hadden om die als “Misses” tussen de “Hits” en de “Picks” te mengen.

Pete

Tijdens de persconferentie van The Who hits 50!

We zouden  Dogs (part 2), Dogs (part 1) of Now I’m A Farmer kunnen spelen. We hopen dat er een paar leuke verassingen zijn voor degenen die ons, door de jaren heen, vaak hebben zien spelen.

Uit de grappige manier van het noemen van de songs (en het gelach van Roger) was duidelijk op te maken dat obscure songs geen aandacht kregen, maar er werd wel gezegd dat het repertoire op het podium aanzienlijk zou worden verbreed.

Roger vatte de tour samen als een “begin van een lang vaarwel”.

Hoe lang de toer zou duren was nog niet duidelijk, maar er zou uiteindelijk wel een definitief einde aan komen, aangezien het toeren een zware lichamelijke tol vereist.
Het zou ook geen ‘Farewell Tour’ worden, maar misschien wel hun laatste langdurige tour. De eerste ‘leg’ van de tour bestond uit 11 concerten op Brits grondgebied en na een extensieve tour door Amerika was in de zomer van 2015 Europa weer aan de beurt.

The Who zou woensdag 1 juli 2015 in de Amsterdamse Ziggo Dome spelen, maar het concert werd, minder dan een maand voor aanvang, een dag verder op de kalender gezet. Ze waren uitgenodigd om als headliner op het legendarische Glastonbury festival op te treden en deze kans wilden ze niet aan zich voorbij laten gaan. Zoiets was begrijpelijk, maar viel in minder goede aarde bij fans die van ver, speciaal voor dit concert naar Amsterdam kwamen en opnieuw hotelkamers en vluchten moesten boeken.

The Who had zich aan hun belofte gehouden om liedjes die ze al jaren niet meer gespeeld hadden weer van stal te halen. Tot groot genoegen van de fans kregen songs als Slip Kid, The Seeker, So Sad About Us, Join Together, Pictures Of Lily, A Quick One While He’s Away, I Can See For Miles en Magic Bus afwisselend een plaats op de setlist. Inmiddels was ook het compilatie album “The Who hits 50” uitgebracht dat de nieuwe single “Be Lucky” bevatte. Dat nummer werd niet live gespeeld, maar was uiteindelijk het enige nieuwe studiomateriaal dat The Who rond die tijd uitbracht, ondanks het feit dat er in 2014 al gesproken werd van een nieuw studio album.

Voor de aanvang van de show werden er op het videoscherm foto’s met bijbehorende  teksten vertoond uit de historie van The Who. In tegenstelling tot het concert van 2013 waren er geen stoeltjes op de vloer van de Ziggo Dome geplaatst, hetgeen de dynamiek tussen het publiek en de band aanzienlijk verbeterde, maar de band was grotendeels hetzelfde. Alleen de blazers waren er niet meer bij en vaste drummer Zak Starkey, die de vorige keer dapper werd vervangen door Scott Devours, zat weer trouw achter zijn kit.

Niet alle kaartjes waren uitverkocht en het blad Lust for Life had daar een eigen theorie over:

Lflmagazine.nl

3 juli 2015

Ondanks de triomftocht in Engeland wist de band de Ziggo Dome lang niet vol te krijgen. De tweede ring was zelfs bijna leeg en in de zaal was het fijn ruim. Zou het aan het vorige concert gelegen hebben? Het integraal gespeelde Quadrophenia was fantastisch voor de fans, maar deze plaat bereikte in Nederland nooit echt de status van bijvoorbeeld Tommy, vanwege het typische Britse karakter en het verhaal over Mods, Rockers en klassenverschillen. De mensen die The Who vooral kennen van de hits en CSI hadden twee jaar geleden een lange zit.

Na het voorprogramma van “The Last Internationale” werden om 21:00 uur de zaallichten gedoofd en, terwijl het podium in een zwakke blauwe gloed werd gehuld, verscheen er een dia met de tekst “Keep Calm Here Comes The Who”.

Zodra Pete zijn gitaar had omgehangen sprak hij in een welkomstwoord tegen het publiek dat ze een reeks oude stukken zouden gaan spelen, dat het een lange tour was die bijna aan zijn eind was, maar dat ze die avond er nog een schepje bovenop zouden doen. Daarna sloeg hij met een imponerende molenwiek het eerste akkoord van een bombastische versie van “Who Are You”.

The Who, 2015 Ziggo Dome – Pictures of Lily

Sprong van Pete (foto: Rene Driesen)

Zoals beloofd speelde The Who hun Hits, Picks, Mixes and Misses. The Seeker, The Kids Are Alright, I Can See For Miles en Pictures Of Lily. Daarna volgden My Generation en twee nummers van Quadrophenia.

Pete liet het intro van Eminence Front abrupt stoppen om te vertellen dat de inkomsten van  muziekanten niet meer waren wat het was en dat er van “The Who Hits 50” maar rond de honderdduizend waren verkochten, terwijl er vroeger miljoenen exemplaren van een dergelijke plaat over de toonbank gingen. Emenince Front was een van de eerste songs die hij verkocht om auto’s te blijven kopen, zo liet Pete weten.

Pete

…en boten die in Nederland zijn gemaakt. Mijn boot is in Nederland gemaakt! Hij is prachtig en ik ben er heel gelukkig mee. Ik ben er erg gelukkig mee, omdat jullie het hebben betaald.

Na een rondje Tommy volgde Baba O’Riley en als afsluiter werd niet meer het cool down nummer Tea & Theatre gespeeld, maar een ouderwetse energieke versie van Won’t Get Fooled Again.

In de recensies is te lezen dat Roger Daltrey zijn stem minder was dan voorheen. Gijsbrecht Kramer van de Volkskrant was daarbij het minst vergevingsgezind. Hij stelde zelfs dat Roger geen moment goed klonk. Verder vond Wouter Braaksma van podiuminfo.nl dat Roger zijn stem op weinig momenten goed en soms vals klonk. Alleen Randy Timmers van OOR liet zich minder negatief over de zangkunsten uit:

Randy Timmers

Oor.nl, 3 juli 2015

Meteen valt op dat er amper sprake is van slijtage bij de huidige formatie van The Who. Hoogstens Daltrey’s stem is er wat op achteruit gegaan. Hij laat hier en daar ook wat zinnen liggen, maar de zanger weet zijn jongere zelf op de belangrijkste momenten te activeren en schreeuwt zich zo de longen uit het lijf tijdens Love, Reign O’er Me en afsluiter Won’t Get Fooled Again.

Pete in gesprek met het publiek (foto: Bert Ververs)

Voor Pete was er alleen maar lof. Zijn sterke gitaarspel en showmanship werd aan alle kanten geprezen:

Wouter Braaksma

Podiuminfo.nl, 3 juli 2015

…doordat Townshend als een typische Hollandse windmolen zijn gitaar aan het bespelen is. Het geluid dat hij produceert klinkt fantastisch en zal bij de grijze gitaristen in de zaal werken als viagra. Iedere aanslag komt hard aan, zonder pijn te doen. Het is nog steeds een machtige sound die hij uit zijn Fender versterkers perst.

Omdat dit het laatste concert van de Europese tour was, kon The Who uitkijken naar een welverdiende rust. Voor Roger werd het echter een zware tijd aangezien een virus, later werd van een hersenvliesontsteking gesproken, hem parten speelde. Dat zorgde er zelfs voor dat een volledige Amerikaanse tour van 28 data naar het volgende jaar werden getild.