De Marathon

In 1965 vond in Den Haag, een stad die met recht “Beatstad nr.1” werd genoemd, een ware opbloei van Rhythm & Blues muziek plaats. The Earrings, The Motions en Q-65 waren hiervan de kopstukken. Veel concerten van deze muzieksoort werden georganiseerd door impresario Jacques Senf, die toen al ruime ervaring op dat gebied had.

Hij was met de juiste genen geboren en wist al op 9-jarige leeftijd 100 gulden per week te verdienen door in de Haagse wijk Clingendael met een stuk of 20 vrienden auto’s te wassen. Na een weinig succesvolle schoolcarrière kwam hij in dienst van een porseleinwinkel waar hij binnen twee jaar bedrijfsleider was. Rond die tijd begon hij ook instuif-avonden voor de Hervormde Kerk te organiseren en op 17-jarige leeftijd organiseerde hij zijn eerste grote evenement in de Houtrusthal waarvoor hij de Golden Earring boekte. Daarna heeft hij nog vele andere beatfeesten op touw gezet in Houtrust en de paviljoens op de rolschaatsbanen in Den Haag, waaronder de Marathon, waardoor hij al gauw geen tijd meer had voor zijn werk in de porseleinwinkel.

Op aanraden van Freddy Haayen haalde hij The Who naar Nederland voor een concert dat op 21 september 1965 op Prinsjesdag plaatsvond in de Marathon in Den Haag.
De Marathon was een rolschaatsbaan die tevens dienstdeed als danszaal en thuishonk van Haagse beatbandjes zoals The Haigs en The Golden Earrings.
Jaap Rog, gitarist en leadsinger van The Haigs weet nog hoe hij, naar deze plek reed.

Jaap Rog

Gitarist van The Haigs

Met Jaap Senf reed ik in een VW busje naar het hotel om ze op te halen voor een sound check op de apparatuur van The Haigs in de Marathon. Onderweg werd duidelijk dat Senf niet gelukkig was met het feit dat The Who onze installatie zou gebruiken. Waarom wilden ze niet alles in zijn eigen hand houden en hadden ze de spullen van de Earrings gebruikt?

Ik wist op die vraag geen antwoord te geven, onze manager Cees B. van Gardingen had om mij niet bekende redenen bij Haayen ‘bedongen’ dat onze versterkers, microfoons en gitaren zouden worden gebruikt. Ik vond dat nogal een onzalig plan, de naam van The Who als stuksmijters was mij bekend.

In het hotel bleek direct dat opstaan en met ons mee naar Den Haag rijden voor Keith en Pete i.v.m. hun fysieke toestand geen haalbare kaart was. Daarom gingen we met slechts Roger en John naar de Marathon, een rit waaraan ik later veel heb gedacht bij het horen van de prestaties van deze knapen op bijvoorbeeld mijn favoriete album ‘Tommy’…

The Who live in de Marathon die dankzij De foto die dankzij de weduwnaar van de fotografe, Ellen Pronk, in 2016 boven water kwam. Freddy Haayen (met bril ) zit linksonder en Jacques Senf rechtsachter Pete Townshend

’s Avonds kreeg iedere bezoeker een met een stempeltje het woord “Kink” (de naam van een muziekweekblad uit die tijd) op de hand gedrukt. Voordat The Who het podium betrad werden ze warm gedraaid door korte optredens van The Key, The Empty Hearts, The Haigs en The Golden Earrings. Daarna keek het voltallige publiek op de televisie naar de uitzending van het door de AVRO opgenomen concert in studio Bellevue te Amsterdam.

“Mochten er nog mensen zijn die zich geroepen voelen te gaan staan, dan zullen wij die in de gelegenheid stellen dat buiten te doen”. Zo gelaste een van de organisatoren ze om op de grond te gaan zitten, iets waaraan een ieder braaf gehoor gaf. Na de aankondiging: “hier zijn ze dan, ‘The Who’!, klonk een ongelooflijk hard gegil van het publiek dat direct verstomde door de harde klanken van de band. The Who speelde zo ruig dat de apparatuur van The Haigs het al gauw begaf.

De Haagsche Post

Townshend, die met een maaiende arm zijn gitaar bewerkt, staat al vlug na het begin met een kapotte versterker te schutteren. Zanger Daltrey loopt wild over het podium heen en weer en gooit microfoons en onderdelen van zijn drumstel om. Af en toe timmert hij met een microfoon op een bekken. De drummer, die bij wijlen zijn stokken de zaal in slingert, waar hevig om wordt gevochten, heeft na het 5e nummer een trommel van zijn sokken geslagen.

Na 8 nummers is de groep technisch niet meer in staat verder te spelen en besluit men de show te staken. Een veel gehoorde klacht: ‘mijn geld terug’ stijgt vervolgens uit de zaal op. De organisatoren besluiten vlug nieuwe apparatuur te versieren onder het motto: ‘the show must go on”. De beatgroepen The Golden Earrings en The Empty Hearts durven het aan.

Jaap Rog

Gitarist van The Haigs

De Vox bas amp van Eddie (Ed van de Sande) heeft het overleefd evenals de Selmer zanginstallatie. De overheads en Shure mikes voor de drums heeft Keith Moon gemold. Volgens mij hebben de gitaarversterkers, beide Fenders Twin amps (niet zeker), het overleefd.

Jaap Eggermont, toentertijd drummer van The Golden Earrings heeft altijd beweerd, dat Keith op zijn drumkit van het legendarische Nederlandse (Haagse) merk Westend heeft gespeeld. Zijn verbazing was dan ook groot toen er in januari 2016 een foto van het concert boven water kwam waarop Keith duidelijk zichtbaar is, zittend achter een Premier drumstel dat waarschijnlijk toebehoorde aan Haigs-lid Jan Timmerman. Natuurlijk is het mogelijk het drumstel na het begeven van de apparatuur ook verwisseld moest worden en dat Keith eerst op een Westend kit speelde, maar dat lijkt onwaarschijnlijk aangezien Keith er op stond dat zijn drumstel werd “vastgespijkerd” en een wisseling zou zeker niet onopgemerkt blijven. John van der Ree beschreef hoe het opstellen van het drumstel in z’n werk ging:


Foto uit zondagskrant Boulevard

John van der Ree

westenddrums.nl, April 2014

Alle apparatuur werd aan het einde van de Prinsjesdagmiddag opgesteld. Een roadie van de band of Keith Moon zelf (dat is ongewis) verzocht om een hamer, spijkers en een stevig stuk touw! Dit verzoek bracht minimaal enige verwondering, maar vooral angst teweeg; vooral bij Jaap Eggermont. Deze vrees bleek later toch ongegrond. Er werd echter flink op het kleine en lage podium van de Marathon gerost en gekleund om een houten blok aan de vloer te verankeren, om het verschuiven van de bass-drum te voorkomen. Een regulier bass-drum ankertje met twee scherpe pennetjes, zou klaarblijkelijk voor Moon niet voldoen. Voorts werd er een boeiend patroon van spijkers in het podium geslagen om met behulp van het aangeleverde touw, drumkruk, hi-hat en bekkenstandaards aan elkaar te verbinden. Het leek een volkomen passende benadering, gelet op de reputatie van The Who, en die in het bijzonder van drummer Moon. 

Lezers van de zondagskrant Boulevard, een soort voorloper van de Story en de Privé, kregen naast een korting van 1 gulden op een toegangsprijs van 5 gulden de kans om een loterij te winnen waarbij vier mensen een ‘meet and greet’ inclusief gesigneerde foto en een grammofoonplaat van de groep konden winnen.

Peter Sjardin, later bandlid van Group 1850 kreeg van Keith Moon te horen dat hij Nederlandse meisjes wel heel erg leuk vond. Roger Daltrey, die volgens Jaap Eggermont erg beschonken was, vond dat blijkbaar ook, aangezien hij met twee naar buiten probeerde te gaan.

De Haagsche Post

Tijdens de pauze probeert zanger Daltrey in de zachte herfstavond twee ‘kikkerschonen’ mee het struweel in te krijgen, maar wordt door de ordebewaker de pas afgesneden. Mokkend trekt de met een rood verkeersbord beplakte Who zich in de kleedkamer terug. In het eerste nummer na de pauze improviseert de zanger sarcastisch op deze frustratie en bewerkt als een razende het drumstel.

Natuurlijk moest de orde ook bewaard blijven tijdens de concerten. Het door Paul Acket georganiseerde concert van de Stones in het Kurhaus lag nog vers in het geheugen en men wilde herhaling van deze gebeurtenissen  natuurlijk voorkomen. Senf had hiervoor een groep van ongeveer 30 man geronseld, die in de volksmond Senfs Knokploeg werd genoemd, maar Senf duidde ze liever aan als ‘gewone jongens die voor een paar consumpties graag willen helpen’.

Rinus Gerritsen

Bassist Golden Earring

Bij al die Haagse concerten had je op een gegeven moment security nodig en Frits All deed dat. Hij heeft toen een enorme erfenis gehad waar hij spullen van had gekocht en daarna is hij een bandje gaan sponsoren en dat waren The Davies. Dat waren jonge gasten en Frits All zorgde voor de spullen. Hij had enorme Vox versterkers voor ze gekocht en volgens mij hebben ze (The Who) die gebruikt die avond.

The Who met Fritz Al op de achtergrond. De foto werd vlak voor het concert genomen toen Fritz ze achterom naar het poium leidde. Deze foto werd 2016 dankzij Fritz Al gepubliceerd.

Honderd gulden van de recette van gisteravond werd geschonken aan het Koningin Wilhelmina Fonds voor kankerbestrijding.

In de Tuney Tunes van januari 1966 is te lezen dat Pete Townshend tijdens zijn bezoek aan Nederland in 1965 op stap ging met wat fans.

Pete

Tuney Tunes januari 1966

We hadden twee vrije dagen en ik sloeg aan het fuiven met een massa fans. Zij nodigden mij uit die nacht in hun flat door te brengen. Maar toen ik de volgende ochtend wakker werd, bleken ze allemaal verdwenen te zijn – het was hun huis helemaal niet! Het was de woning van iemand anders en dat was de reden waarom de politie was gewaarschuwd. In het begin was het wel een beetje idioot. Maar nadat ik de agent mijn paspoort had getoond en had verteld wie ik was en hoe ik daar beland was, liet hij me gaan.