Tommy in De Doelen

The Who was op het podium ongeëvenaard. Hun live shows waren bombastisch, vol dynamiek en een tikkeltje chaotisch en vormde ideaal materiaal voor een live-album.

Tijdens hun tournee door Amerika werd er maar liefst 80 uur aan materiaal opgenomen, maar omdat Pete weinig zin had om deze opnamen door te nemen om een live-album samen te stellen, werden er in februari van 1970 twee nieuwe data gepland op de universiteiten van Leeds en Hull. Dit resulteerde in het album ‘Live at Leeds’, volgens velen het beste live-album ooit.

The Who speelde ‘Tommy’ nog steeds in zijn geheel maar geen nummer kwam op het album terecht. Op een poster waarop een concert van The Who in de Rotterdamse doelen werd aangekondigd werd de naam ‘Tommy’  ook niet meer zo prominent vermeld. De onderaan de poster gedrukte zin “Met o.a. gedeelten uit de rockopera ‘Tommy’ zou er zelfs op kunnen duidden dat ‘Tommy’ een beetje in de vergetelheid was geraakt.

Paul Acket had de groep opnieuw Nederland gehaald en zag met tevredenheid dat de shows in het Concertgebouw en de Rotterdamse Doelen binnen een mum van tijd waren uitverkocht. The Who en ‘Tommy’ waren nog steeds “hot“.

The Who in volle vlucht

The Who speelde volgens eigen zeggen op die avond voor een ander soort publiek dan het publiek dat ze in het Concertgebouw tegenkwamen. Pete Townshend liet in een interview, dat de nacht daarop gehouden werd, aan Pim Oets van Het Vrije Volk weten dat ze liever in Amsterdam speelden:

Pete

Het Vrije Volk

Er is daar toch een heel ander publiek, ze klappen wel, maar het is matter…
Dat heeft een enorme terugslag op ons. Wij reageren heel gevoelig op het publiek. De eerste keer dat we ‘Tommy’ in het Concertgebouw deden, september vorig jaar, zo goed hebben we het nooit meer gedaan…
Dat was uniek

Nico Vechtmann bevestigde ook in Het Vrije Volk dat het publiek lauw reageerde en dat de sfeer mat was. Hij gaf als reden dat The Who te routineus speelden, wat voornamelijk te wijten was aan het feit dat de setlist grotendeels gelijk was aan die van het optreden van vorig jaar.

Dick Zittersteyn legde delen van het concert vast op 8mm film. Pete, die waarschijnlijk de felle lamp die daaraan te pas kwam niet kon waarderen, schopte hem met een welgemeend “Fuck Off!”, recht in zijn gezicht.

Er bestaat een tape van deze show waarop, routineus of niet, een krachtige show te horen is. De formule was nog steeds hetzelfde maar het repertoire was ietwat verfrist. De nieuwigheid was er ondertussen wel wat vanaf gesleten. Roger had het ‘See Me, Feel Me’ al zoveel keren gezongen dat hij er volgens eigen zeggen moeite mee had om tijdens het zingen ervan niet in lachen uit te barsten. ‘Tommy’ had het nu een jaar lang volgehouden en de voornaamste reden hiervan was volgens Pete het feit dat ze met het stuk makkelijker naar een climax konden werken dan met losse nummers.

Fragment van het 8mm film van het concert in de Doelen

Willem Molenaar

Fanclubblad WHOEOEAAAA!!!!!!!

Nu werd de hele opera (op “Sally Simpson” na) gespeeld. Het hoogtepunt was ongetwijfeld “We’re not Gonna Take It”. Toen de Who begonnen met “Listening To You…enz.” gingen de witte schijnwerpers achter het podium aan, zodat het hele middengedeelte van de zaal in het licht baadde. Townshend was weer in geniale vorm met zijn sprongen en capriolen met en op de gitaar. Na een geweldige ovatie ging de Who verder met “My Generation” in een lange uitvoering. Toen de laatste slotakkoorden wegstierven kwam de zaal als één man overeind om de Who een staande ovatie te geven.  Het publiek nam er geen genoegen mee, dat de Who ophielden. Iedereen riep: “Come back, come back!”, maar helaas kwam de Who niet terug.

Dit versterkte mijn mening dat de Who er om de een of andere duistere reden geen zin meer in hadden. De muziek echter was uitmuntend en daar gaat het tenslotte om, maar de duur van het concert kon de toeschouwers niet bevredigen.

John Entwistle (foto: Luud Gossieau)

Net als de voorgaande shows werd er met het daverende ‘Heaven & Hell’ geopend, maar werden er ook twee recente nummers gespeeld. Eén daarvan had Pete nota bene in Nederland (Amsterdam) gecomponeerd en had als titel ‘I Don’t Know Myself’. Keith Moon kondigde ‘Water’, de andere song, aan. Beide nummers eindigden op de B-zijde van een single.

The Who, 1970 De Doelen – Water